Fathers Tales

Πατάς «Ακύρωση συνδρομής» και αντί να σου πουν «Ευχαριστούμε που ήσουν μαζί μας», σου ζητούν μερικές εκατοντάδες ευρώ για να σε αφήσουν να φύγεις. Τι κάνεις; Πληρώνεις; Βρίζεις; Ψάχνεις άλλη εφαρμογή; Ή μήπως εκνευρίζεσαι τόσο πολύ, που αποφασίζεις να φτιάξεις τον ανταγωνιστή τους; Κι αν σου λέγαμε ότι κάποιος διάλεξε την τελευταία επιλογή, έχοντας για σύμμαχο την τεχνητή νοημοσύνη; Στο 134ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης πιάνουν μια κουβέντα που ξεκινά από την Adobe, αλλά γρήγορα ξεφεύγει από τα όρια μιας απλής συνδρομής. Γιατί όλοι ξέρουμε πόσο εύκολο είναι να γραφτείς σε μια υπηρεσία. Δύο κλικ, μια πιστωτική κάρτα και καλώς ήρθες στην οικογένεια. Το να φύγεις, όμως, μερικές φορές θυμίζει διαδικασία διαζυγίου, μόνο που στο τέλος κρατάνε και τον υπολογιστή. Αφορμή για τη συζήτηση είναι η ιστορία ενός προγραμματιστή που αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το AI με έναν αρκετά διαφορετικό τρόπο. Και κάπου εδώ γεννιέται ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Αν η τεχνητή νοημοσύνη κάνει ολοένα και πιο εύκολη…

Το να πεις σε κάποιον «γίνε πιο διασκεδαστικός» είναι σαν να του λες «χαλάρωσε» την ώρα που έχει νεύρα. Σπάνια ακολουθεί κάτι καλό. Εμείς, πάντως, αποφασίσαμε να το πούμε ο ένας στον άλλον με τα μικρόφωνα ανοιχτά. Και κάπως έτσι, μια κουβέντα για το πώς θα περνάμε όλοι καλύτερα στο Fathers Tales μάς έφερε μπροστά σε μια άβολη ερώτηση: πόσο πρέπει να αλλάξεις για να αρέσεις, πριν σταματήσεις να αρέσεις στον εαυτό σου; Εσύ μπορεί να πάτησες το play για να ξεφύγεις λίγο από τη μέρα σου. Να περπατήσεις, να οδηγήσεις, να πλύνεις εκείνα τα πιάτα που δυστυχώς δεν πλύθηκαν μόνα τους όσο τα αγνοούσες. Κι εμείς, ο Γιώργος και ο Δημήτρης, είμαστε εδώ με μια απορία που ακούγεται απλή, μέχρι να αρχίσουμε να τη συζητάμε: τι ακριβώς περιμένεις από δύο ανθρώπους που μιλάνε στα ακουστικά σου; Γιατί κάπου έχουμε μπερδευτεί με τη διασκέδαση. Πρέπει να γελάσεις για να πεις ότι πέρασες καλά; Χρειάζεται κάθε κουβέντα να έχει αστεία, ανατροπές και κάποιον έτοιμο να πέσει από την καρέκλα; Και αν απλώς θέλεις λίγη καλή παρέα, ποιος…

Κάποια στιγμή μπορεί να πας στη δουλειά σου και να ανακαλύψεις ότι αυτό που έκανες τα τελευταία είκοσι χρόνια δεν χρειάζεται πια. Όχι επειδή έκανες κάτι λάθος. Απλώς επειδή κάποιος βρήκε έναν τρόπο να το κάνει γρηγορότερα, φθηνότερα και πιθανότατα χωρίς να ζητάει άδεια Χριστουγέννων. Και τότε έρχεται η πραγματικά άβολη ερώτηση. Τι κάνεις όταν πρέπει να ξεκινήσεις ξανά από την αρχή; Σε αυτό το επεισόδιο ξεκινάμε από μια πολύ πιο αθώα συζήτηση. Τι σημαίνει τελικά «ασχολούμαι με το AI»; Γιατί ακόμα και άνθρωποι που το χρησιμοποιούν καθημερινά αισθάνονται ότι κάθε πρωί ξυπνούν και έχουν μείνει ήδη δύο εκδόσεις πίσω; Και κυρίως, πόσα χρειάζεται πραγματικά να ξέρει ένας κανονικός άνθρωπος για να αρχίσει να το χρησιμοποιεί ουσιαστικά; Κάπου εκεί μπαίνουν στη συζήτηση εφαρμογές που δημιουργούνται από AI, κώδικας που εμφανίζεται στην οθόνη και η πολύ λογική ερώτηση που κανείς δεν θέλει να παραδεχτεί ότι έχει κάνει. «Ωραία, μου έφτιαξε τον κώδικα. Τώρα πού ακριβώς τον βάζω;» Γιατί άλλο το βίντεο που σου υπόσχεται ότι…

Στα 46 σου μπορείς να έχεις δουλειά, οικογένεια, υποχρεώσεις και μια απολύτως σοβαρή επιθυμία να περάσεις το βράδυ σου ως ξωτικό. Το δύσκολο είναι να το εξηγήσεις στον Δημήτρη. Στο 131ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος επιστρέφει στο Dungeons & Dragons και ο Δημήτρης προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς του συνέβη. Το ενδιαφέρον είναι ότι έχει κι ο ίδιος ένα μερίδιο ευθύνης για αυτή την επιστροφή. Κάποιες φορές, άλλωστε, δίνεις μια ιδέα σε έναν φίλο σου και μετά περνάς ένα ολόκληρο επεισόδιο ζητώντας εξηγήσεις. Το να ξαναπιάσεις, όμως, ένα χόμπι που αγαπούσες μικρός έχει τις πρακτικές του δυσκολίες. Η διάθεση μπορεί να επέστρεψε, αλλά η παλιά παρέα δεν περιμένει απαραίτητα στο ίδιο τραπέζι και το πρόγραμμα δεν έχει ξαφνικά αδειάσει. Πού χωράει λοιπόν το παιχνίδι ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα; Και πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις απλώς για να βρεις ανθρώπους να παίξεις μαζί τους; Βέβαια, ο Δημήτρης δεν πρόκειται να αρκεστεί στο «έχει πλάκα». Θέλει να καταλάβει ποιος αποφασίζει τι συμβαίνει σε αυτό το παιχνίδι…

Πεθαίνει ένας άνθρωπος που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ, δεν έχεις μιλήσει μαζί του ούτε μία φορά και κατά πάσα πιθανότητα δεν ήξερε καν ότι υπάρχεις. Κι όμως, βλέπεις την είδηση και κάτι μέσα σου σε χτυπάει. Σταματάς για λίγο, το συζητάς με φίλους, ψάχνεις παλιά βίντεο και ξαφνικά ακούς τραγούδια που είχες να βάλεις χρόνια. Γιατί όμως μας συμβαίνει αυτό; Στο 130ό επεισόδιο του Fathers Tales, μια πρόσφατη είδηση γίνεται η αφορμή για μια κουβέντα γύρω από το γιατί ο θάνατος ενός γνωστού ανθρώπου μπορεί να μας επηρεάσει τόσο πολύ. Και κάπου εκεί εμφανίζεται μια λίγο άβολη ερώτηση. Γιατί μπορεί να μας σοκάρει ο θάνατος ενός διάσημου που δεν γνωρίσαμε ποτέ, ενώ μια αντίστοιχη είδηση για έναν άγνωστο άνθρωπο μπορεί να περάσει μπροστά από τα μάτια μας και λίγα λεπτά αργότερα να την έχουμε ξεχάσει; Ο Γιώργος και ο Δημήτρης προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς είναι αυτό που δημιουργεί αυτή την παράξενη σύνδεση. Είναι το έργο κάποιου; Είναι οι αναμνήσεις που έχουμε συνδέσει μαζί του; Είναι το ξαφνικό; Ή μήπως ένας…

Η τελευταία φορά που έκανες εξετάσεις ήταν «πρόσφατα». Αρκεί να μη σε ρωτήσει κανείς ποια χρονιά. Νιώθεις καλά, δεν πονάς πουθενά και έχεις πολύ καλύτερα πράγματα να κάνεις από το να κλείνεις ραντεβού για αιμοληψίες. Μήπως, όμως, το «αφού νιώθω καλά» δεν είναι απάντηση, αλλά η πιο βολική δικαιολογία που έχεις πει στον εαυτό σου; Στο 129ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης συναντιούνται κάπου ανάμεσα στο «βάλε και αυτή την εξέταση» και στο «θα πάω κάποια στιγμή». Ο ένας επέστρεψε από το καλοκαίρι με αρκετά αποτελέσματα για να ανοίξει προσωπικό αρχείο. Ο άλλος έχει μερικούς πολύ ανθρώπινους λόγους που το δικό του αρχείο δεν ανανεώνεται τόσο συχνά. Και φυσικά, ο καθένας έχει τις ερωτήσεις του για τον άλλον. Γιατί μπορεί να έχεις μεγαλώσει, να έχεις παιδιά και υποχρεώσεις, αλλά μπροστά σε μια βελόνα να μη σε βοηθάει καθόλου το βιογραφικό σου. Από την άλλη, μπορεί η βελόνα να μη σε τρομάζει ούτε λίγο και να σε αγχώνει περισσότερο το τηλεφώνημα για το ραντεβού. Τελικά, όταν λέμε «δεν μου αρέσουν…

Ακολουθείς έναν creator για 15 χρόνια. Ακούς το podcast του, διαβάζεις τα βιβλία του, μπαίνεις στην κοινότητά του, τον θεωρείς σχεδόν μέρος της εβδομαδιαίας σου ρουτίνας. Και μια μέρα ανοίγεις ένα email και μαθαίνεις ότι πούλησε το brand που έχτιζε όλο αυτό το διάστημα. Θεωρητικά, μπράβο του. Πρακτικά, όμως, η πρώτη σου σκέψη είναι λίγο πιο κοντά στο «κάτσε, τι έγινε τώρα εδώ;». Αυτό ακριβώς συνέβη στον Γιώργο και κάπως έτσι ξεκινά η συζήτηση του νέου επεισοδίου. Όχι τόσο για την πώληση ενός online business, αλλά για εκείνο το περίεργο συναίσθημα που δημιουργείται όταν συνειδητοποιείς ότι δεν ακολουθούσες απλώς ένα podcast ή ένα brand. Ακολουθούσες έναν άνθρωπο. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα. Σε ένα προσωπικό brand, τι έχει πραγματικά αξία; Το όνομα, το περιεχόμενο, το κοινό ή το πρόσωπο που βρίσκεται μπροστά από το μικρόφωνο; Και αν αυτό το πρόσωπο αποφασίσει κάποια στιγμή να φύγει, μπορεί το brand να συνεχίσει σαν να μη συνέβη τίποτα; Ο Γιώργος και ο Δημήτρης προσπαθούν φυσικά να απαντήσουν σε όλα…

Αν γράψεις ένα βιβλίο και πουλήσεις λίγες εκατοντάδες αντίτυπα, έχεις αποτύχει; Ίσως όχι. Γιατί μπορεί τα πραγματικά λεφτά, οι ευκαιρίες και το κύρος που σου δίνει ένα βιβλίο να μην έχουν σχεδόν καμία σχέση με το πόσα αντίτυπα θα φύγουν από το ράφι. Και κάπου εκεί αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε αν τελικά ένα βιβλίο είναι προϊόν ή μια υπερβολικά χοντρή επαγγελματική κάρτα. Στο νέο επεισόδιο των Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης ξεκινούν μιλώντας για το διάβασμα και καταλήγουν, όπως συνήθως συμβαίνει, αρκετά μακριά από εκεί που περίμεναν. Γιατί άλλος διαβάζει ένα βιβλίο μέχρι να τελειώσει και άλλος λειτουργεί σαν μέλισσα σε μπουφέ, πηδώντας από βιβλίο σε βιβλίο ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής. Τι αλλάζει όμως όταν δεν είσαι ο αναγνώστης αλλά ο συγγραφέας; Γιατί το να πεις «έχω γράψει βιβλίο» εξακολουθεί να έχει διαφορετικό βάρος από το «έχω γράψει χίλια άρθρα» ή «έχω ανεβάσει εκατοντάδες βίντεο»; Και γιατί άνθρωποι που έχουν ήδη κοινό, χρήματα και καριέρα εξακολουθούν να μπαίνουν στον κόπο να γράψουν ένα…

Υπάρχει μια φράση που μπορεί να αναστατώσει ολόκληρη οικογένεια χωρίς κανείς να το καταλάβει στην αρχή: «Να πάρουμε ένα κατοικίδιο;». Ακούγεται απλό. Ακούγεται χαριτωμένο. Ακούγεται σαν μια απόφαση που θα γεμίσει το σπίτι χαρά. Μέχρι να αρχίσουν οι πραγματικές ερωτήσεις. Και τότε το χαριτωμένο σκυλάκι αρχίζει ξαφνικά να μοιάζει περισσότερο με δεκαπενταετές project. Στο δικό μας σπίτι αυτή η συζήτηση έχει γίνει περισσότερες φορές απ’ όσες θέλουμε να παραδεχτούμε. Μάλιστα, δύο φορές φτάσαμε τόσο κοντά στο «ναι», που σχεδόν μπορούσαμε να φανταστούμε ήδη το νέο μέλος της οικογένειας στον καναπέ. Και τις δύο φορές όμως κάτι συνέβη. Τυχαίο; Θεϊκή παρέμβαση; Ένστικτο επιβίωσης; Θα αποφασίσετε εσείς. Γιατί άλλο είναι να λες «θέλω σκύλο» και άλλο να αρχίσεις να συζητάς τι σημαίνει πραγματικά αυτό. Ποιος θα τον φροντίζει κάθε μέρα; Τι γίνεται όταν θέλεις να φύγεις ταξίδι; Τι αλλάζει στην καθημερινότητά σου; Και κυρίως, πόσο αξιόπιστη είναι η υπόσχεση «εγώ θα κάνω τα πάντα» όταν προέρχεται από κάποιον που βαριέται να…

Αν ένα Airbnb κοστίζει 50 ευρώ τη βραδιά, γιατί όταν πας να το κλείσεις ξαφνικά χρειάζεσαι μικρό καταναλωτικό δάνειο; Cleaning fees, έξοδα πλατφόρμας, φόροι και διάφορες μικρές εκπλήξεις εμφανίζονται η μία μετά την άλλη και κάπου εκεί αρχίζεις να κοιτάς το ξενοδοχείο που πριν από πέντε λεπτά σου φαινόταν ακριβό. Στο επεισόδιο 125 του Fathers Tales βάζουμε απέναντι Airbnb και ξενοδοχεία και προσπαθούμε να αποφασίσουμε τι προτιμάμε τελικά και γιατί. Ο Γιώργος έχει μείνει αρκετές φορές σε Airbnb, κυρίως όταν ταξιδεύει οικογενειακά στην Ελλάδα. Περισσότερος χώρος, δύο υπνοδωμάτια, κουζίνα, σαλόνι και η αίσθηση ότι για λίγες μέρες ζεις σε ένα κανονικό σπίτι. Όλα αυτά ακούγονται ιδανικά. Μέχρι να χρειαστεί να καθαρίζεις μόνος σου, να μην έχεις φρέσκες πετσέτες ή να αναρωτιέσαι γιατί στάζει νερό κάτω από τον νεροχύτη. Ο Δημήτρης, από την άλλη, δεν έχει μείνει ποτέ σε Airbnb και αντιμετωπίζει το ξενοδοχείο περίπου σαν τη ζώνη ασφαλείας του ταξιδιώτη. Reception, καθαριότητα, παροχές και η αίσθηση ότι αν κάτι πάει…

Έχεις ένα καλό προϊόν. Έχεις μια καλή ιδέα. Έχεις αφιερώσει χρόνο, χρήματα και άπειρες ώρες για να τη φτιάξεις. Και κάποια στιγμή έρχεται η απάντηση: «Ωραία όλα αυτά, αλλά ποιος σε ξέρει;». Κάπως έτσι ξεκινά το σημερινό επεισόδιο, από μια πραγματική προσπάθεια crowdfunding που απορρίφθηκε όχι επειδή το project ήταν κακό, αλλά επειδή ο δημιουργός του δεν είχε ουσιαστική παρουσία στα social media. Και εκεί αρχίζει το άβολο ερώτημα. Αρκεί πλέον να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις ή πρέπει ταυτόχρονα να γίνεις και ο υπεύθυνος marketing του εαυτού σου; Γιατί ξαφνικά δεν αρκεί να φτιάχνεις ωραία πράγματα. Πρέπει να τα δείχνεις, να μιλάς γι’ αυτά, να χτίζεις κοινό και, ιδανικά, να έχεις και μερικούς ανθρώπους εκεί έξω που να ξέρουν ότι υπάρχεις πριν προσπαθήσεις να τους πουλήσεις κάτι. Με αφορμή αυτή την ιστορία, συζητάμε για το πόσο σημαντικό έχει γίνει το personal brand και γιατί ακόμα και εκδοτικοί οίκοι, crowdfunding πλατφόρμες και εταιρείες περιμένουν όλο και περισσότερο από τον δημιουργό να φέρει μαζί του και…

Τι αξίζουν 250.000 views, αν την επόμενη ημέρα κανείς δεν θυμάται ποιος είσαι; Τα shorts μπορούν να σε εκτοξεύσουν μέσα σε λίγες ώρες, αλλά μπορούν επίσης να σε μετατρέψουν σε έναν ακόμη περαστικό μέσα σε ένα ατελείωτο scroll. Σε αυτό το επεισόδιο προσπαθούμε να απαντήσουμε στο ερώτημα που βασανίζει κάθε επίδοξο δημιουργό περιεχομένου. Τα shorts χτίζουν πραγματικό κοινό ή απλώς ταΐζουν τον αλγόριθμο μέχρι να βρει το επόμενο θύμα του; Ο Δημήτρης, μέχρι πρόσφατα πιστός υπερασπιστής του long form, έχει αρχίσει να ανεβάζει shorts σχεδόν καθημερινά. Ο Γιώργος, ως σωστός φίλος, δεν αφήνει αυτή την αλλαγή να περάσει χωρίς ανάκριση. Είναι οργανωμένο πείραμα, στρατηγική ανάπτυξης ή απλώς ένας άνθρωπος που περπατάει, μιλάει στην κάμερα και ελπίζει ότι ο αλγόριθμος θα εκτιμήσει την προσπάθειά του; Συζητάμε αν είναι προτιμότερο να αφιερώσεις έναν χρόνο για να δημιουργήσεις ένα τέλειο βίντεο ή να δημοσιεύσεις εκατοντάδες μέτρια shorts και να μάθεις μέσα από την πράξη. Εξετάζουμε αν το κοινό που καταναλώνει βίντεο των…

Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων στα θεματικά πάρκα. Εκείνοι που βλέπουν ένα roller coaster και σκέφτονται «πρέπει να μπω τώρα» και εκείνοι που το κοιτούν και αναρωτιούνται πού βρίσκεται η κοντινότερη έξοδος κινδύνου. Σε αυτό το επεισόδιο, ο Γιώργος και ο Δημήτρης αποδεικνύουν ότι μπορούν να ανήκουν στην ίδια παρέα, αλλά να ζουν την ίδια εμπειρία με εντελώς διαφορετικούς σφυγμούς. Ο Δημήτρης ξεκινά με την ιστορία μιας νεροτσουλήθρας στην οποία ανέβηκε μόνο και μόνο επειδή το είχε υποσχεθεί στην κόρη του. Νόμιζε ότι θα ήταν μια χαλαρή οικογενειακή δραστηριότητα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα κρατούσε τις λαβές τόσο δυνατά, ώστε πιθανότατα χρειάστηκαν συντήρηση μετά την αποχώρησή του. Το χειρότερο ήταν ότι τα παιδιά ήθελαν αμέσως να ξαναμπούν. Ο Γιώργος, από την άλλη, όχι μόνο απολαμβάνει τα roller coaster, αλλά σχεδιάζει τις επισκέψεις στα θεματικά πάρκα με βάση το πόσα μπορεί να προλάβει. Ελεύθερες πτώσεις, σκοτεινά τούνελ, απότομες στροφές και βαγόνια που σε πετούν στον αέρα αποτελούν για εκείνον μέρος της…

Πόσες εφαρμογές χρειάζεται ένας άνθρωπος για να οργανώσει τη ζωή του; Μία για τις σημειώσεις, μία για το ημερολόγιο, μία για τα οικονομικά, μία για τους κωδικούς, τρεις για τα μηνύματα και άλλες πέντε για να θυμάται γιατί άνοιξε το κινητό του. Σε αυτό το επεισόδιο ανοίγουμε τις συσκευές μας και αποκαλύπτουμε τις εφαρμογές χωρίς τις οποίες, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε πλέον να λειτουργήσουμε. Ο Γιώργος εξηγεί πώς έχει καταφέρει να οργανώσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του μέσα από το Obsidian, το ημερολόγιο και την τεχνητή νοημοσύνη. Στόχοι, καθημερινές σημειώσεις, δουλειές, προσωπικά projects και υποχρεώσεις βρίσκονται όλα μέσα σε ένα σύστημα που γνωρίζει τι πρέπει να κάνει πριν το θυμηθεί ο ίδιος. Ο Δημήτρης, από την άλλη, ακολουθεί μια πιο απλή φιλοσοφία. Αν κάτι είναι πραγματικά σημαντικό, πιθανότατα θα το θυμηθεί. Κάποια στιγμή. Μιλάμε για τις εφαρμογές που χρησιμοποιούμε για budgeting, παραγωγικότητα, προγραμματισμό, δημιουργία περιεχομένου και επεξεργασία ήχου και βίντεο. Από το…

Πότε ήταν η τελευταία φορά που πλήρωσες για να καθίσεις σε μια σκοτεινή αίθουσα, δίπλα σε αγνώστους που μασάνε ποπ κορν και nachos με την ένταση βιομηχανικού μηχανήματος; Κι όμως, για κάποιους αυτή παραμένει μία από τις καλύτερες μορφές διασκέδασης. Για άλλους, το σινεμά πέθανε τη στιγμή που απέκτησαν μεγάλη τηλεόραση, καλό ηχοσύστημα και τη δυνατότητα να πατούν pause όποτε θέλουν. Σε αυτό το επεισόδιο, ο Γιώργος και ο Δημήτρης βρίσκονται σε δύο εντελώς διαφορετικές πλευρές της αίθουσας. Ο Γιώργος πληρώνει μηνιαία συνδρομή για απεριόριστο σινεμά, πηγαίνει σχεδόν κάθε εβδομάδα και θεωρεί ότι η μεγάλη οθόνη έχει ακόμα τη δική της μαγεία. Ο Δημήτρης, από την άλλη, έχει επενδύσει χιλιάδες ευρώ σε home cinema και δεν βλέπει κανέναν σοβαρό λόγο να εγκαταλείψει τον καναπέ του. Είναι όμως το σινεμά μόνο η ταινία; Ή μήπως είναι η έξοδος, η παρέα, η βόλτα, τα ποπ κορν και η συζήτηση που ακολουθεί; Μπορεί μια μέτρια ταινία να αξίζει περισσότερο όταν τη βλέπεις με φίλους; Και πόσες φορές πρέπει να πηγαίνεις κάθε μήνα…

Πόσο κοστίζει τελικά το μέλλον ενός παιδιού; 50.000 ευρώ τον χρόνο; Ένα καλό φροντιστήριο; Μια δωρεά με πολλά μηδενικά; Ή μήπως ένα ψεύτικο αθλητικό βιογραφικό, λίγο Photoshop και ένας μπαμπάς που αποφάσισε ότι η αξιοκρατία είναι καλή μόνο όταν κερδίζει το δικό του παιδί; Σε αυτό το επεισόδιο ξεκινάμε από το σκάνδαλο εισαγωγών στα κορυφαία πανεπιστήμια της Αμερικής και καταλήγουμε στο μεγάλο ερώτημα που φοβούνται να κάνουν πολλοί γονείς: αξίζει ακόμα το πανεπιστήμιο ή μας πουλάνε παραμύθι; Ο Γιώργος και ο Δημήτρης πιάνουν την ιστορία με τους πλούσιους γονείς, τα δήθεν αθλητικά βιογραφικά, τα Photoshop σε πισίνες, τις εξετάσεις που κάποιοι άλλοι έδιναν στη θέση των παιδιών και τα πανεπιστήμια που ξαφνικά θυμίζουν λίγο λιγότερο ναούς της γνώσης και λίγο περισσότερο VIP club με πολύ ακριβή είσοδο. Γιατί τελικά, όταν μιλάμε για Harvard, Stanford και Princeton, μιλάμε για γνώση, για κύρος, για networking ή για το πόσο δυνατά μπορεί να μιλήσει το πορτοφόλι του μπαμπά; Από εκεί, η κουβέντα ανοίγει και πάει εκεί που…

Αν κάποιος εμφανιζόταν αύριο στη γειτονιά σου με μια καινούρια Mercedes, ωραίο ύφος και την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που “ξέρει την αγορά”, θα του έδινες τα λεφτά σου για να στα αυγατίσει; Η σωστή απάντηση είναι “όχι”. Η αληθινή απάντηση όμως είναι λίγο πιο άβολη. Γιατί κάπως έτσι ξεκινούν πολλές μεγάλες απάτες. Όχι με σκοτεινά σχέδια και κακούς που γελάνε σε υπόγεια. Αλλά με χαμόγελα, γνωριμίες, κύρος, ωραία λόγια και την αίσθηση ότι “αφού τον εμπιστεύονται όλοι, κάτι θα ξέρουν”. Σε αυτό το επεισόδιο πιάνουμε την ιστορία του Bernie Madoff, ενός από τους μεγαλύτερους απατεώνες της Wall Street, ο οποίος κατάφερε να πουλάει αέρα για δεκαετίες και να πείθει ανθρώπους, επενδυτές και οργανισμούς ότι είχε βρει το μαγικό κουμπί που γεννάει λεφτά. Το πιο τρελό δεν είναι μόνο το μέγεθος της απάτης. Το πιο τρελό είναι το πόσο απλά στημένο ήταν όλο αυτό. Όχι σκοτεινά δωμάτια με δέκα οθόνες και ιδιοφυείς αλγόριθμους. Περισσότερο ένα τεράστιο “εμπιστεύσου με, ξέρω τι κάνω”. Από εκεί η κουβέντα πάει σε Ponzi σχήματα, hedge…

Αν αύριο το AI έμπαινε στο Δημόσιο, στα νοσοκομεία, στις πολεοδομίες και στις εξετάσεις για δίπλωμα, θα τελείωνε η διαφθορά ή απλά θα ψάχναμε ποιος ξέρει τον προγραμματιστή; Στο 117ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης ξεκινούν από το κλασικό ελληνικό “λάδωμα” και καταλήγουν σε ένα πολύ άβολο ερώτημα. Θέλουμε πραγματικά ένα σύστημα που δεν μπορεί να παρακαμφθεί ή μας αρέσει η διαφάνεια μόνο όταν ελέγχει τους άλλους; Αφορμή είναι η προσπάθεια να μπει περισσότερη τεχνολογία και διαφάνεια στις εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης. Κάμερες μέσα στα αυτοκίνητα, ψηφιακές διαδικασίες, ανώνυμες καταγγελίες και λιγότερες ευκαιρίες για το κλασικό ελληνικό “έλα μωρέ, θα το κανονίσουμε”. Και κάπου εκεί γεννιέται το μεγάλο ερώτημα. Αν βγάλεις τον άνθρωπο από τη μέση, μειώνεις και τη διαφθορά; Από εκεί, η κουβέντα ανοίγει. Νοσοκομεία, δημόσια έργα, πολεοδομίες, πρόστιμα, αποδείξεις, παραλίες, επιχειρηματικότητα και όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα σημεία όπου η κοινωνία αποφασίζει αν θα παίξει με τους κανόνες ή…

Μπορεί μια εταιρεία να μοιράσει 100 εκατομμύρια ζευγάρια παπούτσια σε παιδιά που τα έχουν ανάγκη και παρ’ όλα αυτά να κατηγορηθεί ότι έκανε κακό; Μπορεί μια καλή πράξη να καταστρέψει τοπικές οικονομίες, να γυρίσει μπούμερανγκ και να ρίξει τον ιδρυτή της εταιρείας στην πιο σκοτεινή περίοδο της ζωής του; Αυτή είναι η ιστορία της TOMS. Και είναι πολύ πιο περίεργη απ’ όσο φαίνεται. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για την ιστορία της TOMS, της εταιρείας που έκανε διάσημο το μοντέλο One for One. Αγόραζες ένα ζευγάρι παπούτσια και η εταιρεία έδινε άλλο ένα ζευγάρι σε ένα παιδί που το είχε ανάγκη. Ακούγεται υπέροχο, έτσι; Και όντως, για χρόνια ο κόσμος το αγάπησε. Τα παπούτσια έγιναν μόδα, οι celebrities τα φόρεσαν, οι πελάτες ένιωθαν ότι κάνουν καλό και η εταιρεία μεγάλωνε σαν να είχε πατήσει turbo. Μόνο που κάποια στιγμή άρχισαν οι δύσκολες ερωτήσεις. Τι γίνεται όταν στέλνεις δωρεάν παπούτσια σε φτωχές περιοχές; Βοηθάς πραγματικά την τοπική κοινωνία ή καταστρέφεις τους ανθρώπους που ήδη πουλάνε παπούτσια εκεί;…

Υπάρχει ένα είδος άγχους που δεν τελειώνει όταν τελειώσει η δουλειά, η εξέταση ή η δύσκολη συζήτηση. Είναι το άγχος που έρχεται το βράδυ, όταν όλα ησυχάζουν, και σου ψιθυρίζει όλα τα χειρότερα σενάρια με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που μόλις πήρε πτυχίο στην καταστροφολογία. Αυτό το άγχος νομίζεις ότι το καταλαβαίνεις. Μέχρι τη στιγμή που το ζεις πραγματικά. Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης μιλάνε για το άγχος όχι θεωρητικά, αλλά μέσα από πραγματικές εμπειρίες. Για το άγχος που σε κρατάει ξύπνιο το βράδυ. Για το άγχος που σε κάνει να κοιτάς το ταβάνι και να σκέφτεσαι όλα τα πιθανά σενάρια καταστροφής. Και φυσικά, για εκείνη την υπέροχη συμβουλή που όλοι έχουμε ακούσει και κανέναν δεν έχει βοηθήσει ποτέ: «Μην αγχώνεσαι». Ευχαριστώ πολύ, μόλις θεραπεύτηκα. Η κουβέντα πάει από τα λεφτά και την υγεία μέχρι την οικογένεια, τις εξετάσεις, τις επιχειρήσεις, την επιτυχία, τον Ναδάλ, τα online projects και το κλασικό ανθρώπινο ταλέντο να φτιάχνουμε μέσα στο μυαλό μας ταινίες καταστροφής…

Τι θα έκανες αν σου έλεγε κάποιος ότι μπορεί να βγάλει χιλιάδες ευρώ χωρίς να στείλει κάποιο προϊόν, χωρίς αποθήκη, χωρίς μεταφορικά και χωρίς καν να κατασκευάσει κάτι ο ίδιος; Ακούγεται σαν απάτη, σαν όνειρο ή σαν ακόμα ένα βίντεο που υπόσχεται “παθητικό εισόδημα από τον καναπέ”. Κι όμως, σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για μια πραγματική ιδέα που συνδυάζει crowdfunding, 3D printing και ένα απλό αρχείο που μπορεί να γίνει προϊόν στο σπίτι κάποιου άλλου. Ο Δημήτρης έρχεται ενθουσιασμένος με μια ιστορία φίλου που ασχολείται με 3D printing και ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη του στο crowdfunding. Ο Γιώργος, από την άλλη, προσπαθεί να καταλάβει αν μιλάμε για επιχείρηση, χόμπι, πνευματική ιδιοκτησία ή για το πιο εξελιγμένο “πάρε αυτό το αρχείο και κάν’ το μόνος σου” που έχει υπάρξει ποτέ. Και κάπως έτσι ξεκινάει μια κουβέντα για το αν μπορείς όντως να βγάλεις χιλιάδες ευρώ με ένα αρχείο. Μιλάμε για Kickstarter, backers, tiers, καμπάνιες, scams, καθυστερήσεις, marketing, deadlines και όλα αυτά τα ωραία που κάνουν…

Μέχρι πριν λίγο καιρό πιστεύαμε ότι τα live είναι κάτι που μάλλον δεν θα κάνουμε ποτέ. Πολύ άγχος, πολύ απρόβλεπτα, πολλά πράγματα που μπορούν να πάνε στραβά. Και μετά πατήσαμε το κουμπί. Ένα δοκιμαστικό live έγινε δεύτερο, μετά τρίτο, και ξαφνικά βρεθήκαμε να κάνουμε πέντε live μέσα σε μία εβδομάδα. Το περίεργο όμως δεν είναι ότι τα κάναμε. Το περίεργο είναι ότι ανακαλύψαμε κάτι που μάλλον έλειπε από το Fathers Tales εδώ και χρόνια. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για το πώς ξεκίνησαν τα πρώτα μας live, χωρίς ιδιαίτερο πλάνο, χωρίς θεματική και χωρίς την ψευδαίσθηση ότι ξέρουμε ακριβώς τι κάνουμε. Κάπου ανάμεσα στα σχόλια, στις ερωτήσεις, στα τεχνικά προβλήματα και στο κλασικό άγχος του «είμαστε όντως στον αέρα τώρα;», καταλάβαμε ότι το live streaming δεν είναι απλώς ένας ακόμα τρόπος να βγάζεις περιεχόμενο. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος να επικοινωνείς με τον κόσμο που σε ακούει. Φυσικά, επειδή μιλάμε για Fathers Tales, δεν θα μπορούσαν όλα να πάνε ομαλά. Η σύνδεση του Γιώργου αποφάσισε κάποια στιγμή…

Πόσα χρήματα, πόση ταλαιπωρία και πόση νοσταλγία χωράνε σε μία συναυλία των Metallica; Στο 112ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος πήρε τον γιο του στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας για να δουν Metallica, αλλά τελικά η κουβέντα ανοίγει πολύ περισσότερο: γιατί πάμε ακόμα σε συναυλίες, τι θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά μας και μήπως κάποιες φορές δεν τα πηγαίνουμε απλώς σε ένα live, αλλά προσπαθούμε να τους χαρίσουμε μια μικρή εκδοχή των δικών μας νεανικών χρόνων; Μιλάμε για τη συναυλία των Metallica στην Αθήνα, για το τεράστιο show, το Ολυμπιακό Στάδιο, τον κόσμο, τον ήχο, τις τιμές, το Snake Pit, τα αναμνηστικά και φυσικά για το αν πράγματι 90.000 άνθρωποι μπορούν να κάνουν τους σεισμογράφους να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. Γιατί όταν βάζεις τόσο κόσμο να χοροπηδάει μαζί, ανάμεσα στο “Enter Sandman” και το “Master of Puppets”, κάτι θα κουνηθεί. Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μη μιλήσουμε και για το ελληνικό κομμάτι της συναυλίας. Ζορμπάς, Τρύπες, ελληνικό ίντερνετ σε πλήρη λειτουργία και όλοι να έχουν άποψη για…

Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος αποκαλύπτει ότι έκανε διαλογισμό για 1064 συνεχόμενες μέρες. Ναι, σωστά διάβασες. Όχι 10 μέρες, όχι έναν μήνα, όχι μέχρι να βαρεθεί και να πει “εντάξει, αρκετά με την εσωτερική γαλήνη”. 1064 μέρες. Δηλαδή περίπου τρία χρόνια στα οποία κάθισε, έκλεισε τα μάτια, προσπάθησε να ηρεμήσει το μυαλό του και, όπως θα ακούσεις, κυνηγούσε και κάτι πουλάκια μέσα σε μία εφαρμογή. Κυριολεκτικά! Ο Δημήτρης, από την άλλη, μπαίνει στο επεισόδιο όπως θα έμπαιναν πολλοί από εμάς. Με μία υγιή καχυποψία. Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς, για αρκετούς ο διαλογισμός ακούγεται σαν κάτι ανάμεσα σε “κάθομαι και κοιτάω το ταβάνι” και “προσπαθώ να μη σκέφτομαι ότι σκέφτομαι”. Ο Γιώργος λοιπόν προσπαθεί να του εξηγήσει τι είναι πραγματικά το meditation, τι δεν είναι, γιατί δεν είναι το ίδιο με το overthinking και πώς μπορεί τελικά να λειτουργήσει σαν προπόνηση για το μυαλό. Η κουβέντα όμως δεν μένει στη θεωρία. Ο Γιώργος μιλάει για την εφαρμογή που χρησιμοποίησε, το Muse headband, το…

Την επόμενη φορά που θα φας σοκολάτα, υπάρχει κάτι που ίσως δεν θέλεις να σκεφτείς: μπορεί, χωρίς να το ξέρεις, να στηρίζεις ένα σύστημα που βασίζεται στην παιδική εργασία και την εκμετάλλευση. Ναι, ακούγεται βαρύ για κάτι που συνήθως τρώμε στις 11 το βράδυ με τύψεις και ένα “μόνο ένα κομματάκι θα φάω”, αλλά αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά της σοκολάτας. Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης ανοίγουν μια κουβέντα που ξεκινάει γλυκά, αλλά πολύ γρήγορα γίνεται πικρή. Αφορμή είναι η ιστορία της Tony’s Chocolonely, μιας ολλανδικής σοκολάτας που δεν έγινε γνωστή μόνο επειδή είναι νόστιμη, μεγάλη και επικίνδυνα εύκολη να εξαφανιστεί από το ντουλάπι. Έγινε γνωστή επειδή πίσω της κρύβεται μια απίστευτη ιστορία με έναν δημοσιογράφο, μια σοκολάτα, ένα αστυνομικό τμήμα και μια προσπάθεια να αποκαλυφθεί η σκοτεινή πλευρά της βιομηχανίας του κακάο. Και κάπου εκεί αρχίζει το ερώτημα: ξέρουμε πραγματικά τι αγοράζουμε; Ο Γιώργος εξηγεί πώς μια απλή σοκολάτα έγινε σύμβολο ενάντια στην εκμετάλλευση,…

Στο 109ο επεισόδιο του Fathers Tales podcast, ανοίγουμε το μεγάλο κεφάλαιο των αγορών που κάναμε με ενθουσιασμό και ελπίδα ότι θα μας αλλάξουν τη ζωή. Κάποιες βγήκαν φοβερές, άλλες άλλαξαν την καθημερινότητά μας και άλλες κατέληξαν να μας κοιτάνε από ένα ντουλάπι με ύφος «γιατί με αγόρασες;». Μιλάμε για gadget, τεχνολογία, κουζινικά, ταξιδιωτικά κόλπα, κάμερες, πληκτρολόγια, ακουστικά, air fryer, καρέκλες γραφείου, ζυγαριές, παιχνιδομηχανές και άλλα αντικείμενα που κάποτε μας φάνηκαν απολύτως απαραίτητα. Γιατί όλοι έχουμε πει κάποια στιγμή «αυτό θα μου λύσει τα χέρια» και μετά ανακαλύψαμε ότι τελικά μας άδειασε μόνο το πορτοφόλι. Ο Γιώργος εξηγεί γιατί κάποιες συσκευές του άλλαξαν πραγματικά τη ζωή, από το podcasting setup μέχρι τα μηχανικά πληκτρολόγια και τα γκάτζετ για διαλογισμό. Ο Δημήτρης, από την άλλη, υπερασπίζεται αγορές που ίσως δεν ακούγονται εντυπωσιακές, αλλά στην πράξη έγιναν μέρος της καθημερινότητάς του. Ναι, μπορεί μια κουρευτική μηχανή ή μια ζυγαριά κουζίνας να μην ακούγονται σαν…

Υπάρχουν πράγματα που σου λείπουν από την Ελλάδα όταν μένεις στο εξωτερικό. Και μετά υπάρχουν και εκείνα που νόμιζες ότι θα σου λείπουν, αλλά τελικά δεν σου λείπουν καθόλου. Σε αυτό το επεισόδιο ο Γιώργος ανοίγει τα χαρτιά του και, μετά από 10 χρόνια στην Ολλανδία, λέει με ειλικρίνεια τι του λείπει πραγματικά από την Ελλάδα και τι όχι. Η κουβέντα δεν πάει καθόλου όπως θα περίμενες, γιατί δεν είναι άλλο ένα επεισόδιο με ιστορίες νοσταλγίας. Είναι πολύ πιο αληθινό, πολύ πιο αστείο και πολύ πιο κοντά σε όσα σκέφτεται κάθε άνθρωπος που έχει ζήσει μακριά από την πατρίδα του. Από τον καιρό και τη θάλασσα μέχρι τα μεζεδοπωλεία, τα μαγειρευτά, τα γλυκά των ζαχαροπλαστείων και εκείνες τις βραδινές βόλτες που στην Ελλάδα πάντα κάπου έχει κόσμο, πάντα κάτι γίνεται και πάντα θα βρεις ένα περίπτερο ανοιχτό για να πάρεις νερό, η συζήτηση πιάνει όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα που φτιάχνουν την καθημερινότητα. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι τελικά δεν σου λείπουν μόνο τα ηλιοβασιλέματα και οι διακοπές. Μπορεί να σου…

Σε αυτό το επεισόδιο ανοίγουμε ένα τεράστιο χρονοντούλαπο και βγάζουμε έξω όλα όσα μας μεγάλωσαν. Αλάνες, coinOPS, επιτραπέζια, Game Boy, Amstrad, φλίπερ και εκείνα τα παιχνίδια που σήμερα αν τα δεις ξανά μάλλον θα πεις «πώς περνούσαμε τόσες ώρες με αυτό;» και αμέσως μετά θα θελήσεις να παίξεις για τρεις ώρες χωρίς διάλειμμα. Ο Γιώργος και ο Δημήτρης θυμούνται μια εποχή που η ψυχαγωγία δεν ήθελε Wi-Fi, φόρτιση ή κωδικό πρόσβασης. Ήθελε μόνο παρέα, φαντασία και στην καλύτερη περίπτωση ένα κέρμα στην τσέπη. Από τα παιχνίδια της γειτονιάς μέχρι τα πιο παράξενα επιτραπέζια, η κουβέντα πηγαίνει παντού. Σκοινάκι, λάστιχο, μακριά γαϊδούρα, παιχνίδια με νερό, μυστήρια στο Πεκίνο, ναυμαχία και όλα εκείνα τα μικρά θαύματα που κάποτε μας φαίνονταν το κέντρο του κόσμου. Είναι από αυτά τα επεισόδια που σε κάνουν να θυμηθείς πράγματα που νόμιζες ότι είχαν χαθεί για πάντα κάπου ανάμεσα σε σχολικές τσάντες, παιδικά δωμάτια και συρτάρια που δεν άνοιξαν ποτέ ξανά. Και ναι, υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα να ακούσεις κάτι και…

Μπορεί τελικά να πρέπει να απαγορευτούν τα social media στα παιδιά ή απλώς έχουμε φτάσει στο σημείο που κάθε γονιός κοιτάει το παιδί του να κάνει scroll και σκέφτεται μέσα του “κάπου εδώ το χάσαμε”; Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης πιάνουν ένα θέμα που έχει μπει για τα καλά σε κάθε σπίτι με παιδιά. Κινητό, YouTube, TikTok, Instagram, shorts, reels και η κλασική αθώα φράση “ένα βιντεάκι ακόμα”, που όλοι ξέρουμε ότι συνήθως σημαίνει άλλα σαράντα πέντε λεπτά. Η συζήτηση ξεκινά από κάτι πολύ απλό και πολύ αληθινό. Πόση ώρα κάθονται τελικά τα παιδιά στο κινητό και πότε αυτό παύει να είναι απλή χρήση και γίνεται κανονική προσκόλληση; Γιατί άλλο να βλέπει ένα παιδί κάτι δημιουργικό και άλλο να έχει το τηλέφωνο κολλημένο στο χέρι σαν να είναι νέο ανθρώπινο όργανο. Και κάπου εκεί αρχίζει το μεγάλο μπέρδεμα. Τι θεωρούμε social media τελικά; Είναι μόνο το TikTok και το Instagram ή και το YouTube που ξεκίνησε σαν βίντεο πλατφόρμα και κατέληξε να σε ρουφάει μέσα στα shorts χωρίς να…

Μένεις δέκα χρόνια σε μια χώρα και λες ότι κάπου θα έχεις συνηθίσει τα βασικά. Κι όμως, η Ολλανδία έχει έναν δικό της τρόπο να σου θυμίζει ότι πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να σε αφήσει με ανοιχτό το στόμα. Σε αυτό το επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης πιάνουν μία μία τις πιο χαρακτηριστικές ολλανδικές συνήθειες και προσπαθούν να καταλάβουν αν πρόκειται για τρόπο ζωής ή για πράγματα που ένας Έλληνας απλώς δεν μπορεί να χωνέψει εύκολα. Ποδήλατα παντού, παράθυρα ανοιχτά μέσα στο κρύο, σταθερό πρόγραμμα, λιγότερη δουλειά, και μια απίστευτη άνεση στο να λένε τα πράγματα όπως είναι (με υπερβολικά ευθύ τρόπο). Θεωρητικά όλα ακούγονται σωστά, ισορροπημένα και ίσως λίγο ζηλευτά. Μέχρι να φτάσεις στο σημείο που συνειδητοποιείς ότι μπορεί κάποιος να σου στείλει Tikkie ακόμα και για τις πατάτες που έφαγες στο τραπέζι. Κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν μιλάμε για ανώτερο επίπεδο οργάνωσης ή απλά για πολιτισμικό σοκ. Ο Γιώργος, έχοντας ζήσει δέκα χρόνια στην Ολλανδία, μοιράζεται πράγματα που έχει…

Πόσες φορές έχεις πει «δεν έχω χρόνο» ενώ την ίδια στιγμή κρατάς το κινητό στο χέρι, χαζεύεις βίντεο και σκέφτεσαι ότι κάποτε θα ξεκινήσεις εκείνο το πράγμα που σε γεμίζει πραγματικά; Στο επεισόδιο αυτό, ο Γιώργος και ο Δημήτρης πιάνουν το αιώνιο θέμα του ελεύθερου χρόνου και το ξεψαχνίζουν χωρίς έλεος. Τελικά σου λείπουν οι ώρες ή σου λείπει η ενέργεια, η διάθεση και λίγη παραπάνω ειλικρίνεια με τον εαυτό σου; Η κουβέντα ξεκινά από την κλασική καθημερινότητα του γονιού. Ξύπνημα, παιδιά, σχολεία, δουλειά, δραστηριότητες, λίγες κουβέντες με τη σύζυγο και κάπου εκεί ψάχνεις να βρεις ένα μικρό κομματάκι από τη μέρα που να ανήκει ακόμα σε εσένα. Και κάπως έτσι γεννιέται το μεγάλο ερώτημα. Δεν έχεις χρόνο ή όταν επιτέλους τον βρίσκεις έχεις ήδη αδειάσει σαν μπαταρία κινητού στο 2%; Ο Γιώργος και ο Δημήτρης μιλάνε για τις μικρές θυσίες που κάνεις για να χωρέσεις κάτι δικό σου μέσα στη μέρα, συνήθως κόβοντας από ύπνο, χαλάρωση ή από εκείνη την ιερή ώρα που λες «θα κάτσω λίγο» και τελικά καταλήγεις να βλέπεις…

Στο 103o επεισόδιο του Fathers Tales podcast ο Γιώργος ανοίγει ένα από τα πιο ακριβά κεφάλαια της ζωής του. Κυριολεκτικά ακριβά. Μας γυρίζει πίσω στο 2005, τότε που στα 25 του είπε το μεγάλο «ναι» στην επιχειρηματικότητα, μπήκε all in, έστησε εταιρεία πληροφορικής με συνέταιρο και πίστεψε ότι το ταλέντο, ο ενθουσιασμός και τα ξενύχτια αρκούν για να χτιστεί κάτι μεγάλο. Spoiler. Δεν αρκούν πάντα. Αυτό όμως δεν είναι μια ιστορία αποτυχίας του τύπου «δεν είχαμε πελάτες και όλα πήγαν στραβά». Το ακριβώς αντίθετο. Υπήρχαν πελάτες, υπήρχε προϊόν, υπήρχε δουλειά, υπήρχαν γνωστά ονόματα, υπήρχε μέχρι και software που για την εποχή του ήταν μπροστά. Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι. Πώς γίνεται μια εταιρεία που φαινόταν να έχει όλα τα σωστά υλικά να αρχίσει να μπάζει νερά από παντού; Η απάντηση έχει μέσα κακή διαχείριση, λάθος αποφάσεις, λεφτά που έπρεπε να μπουν αλλά δεν έμπαιναν ποτέ και εκείνο το κλασικό ελληνικό επιχειρηματικό σπορ που λέγεται «θα σε πληρώσω με επιταγή, κάποια στιγμή,…

Υπάρχουν επεισόδια που ξεκινάνε χαλαρά. Και υπάρχουν κι αυτά που σε πιάνουν από τον λαιμό από το πρώτο λεπτό. Αυτό είναι ένα από αυτά. Στο 102ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης ανοίγουν μια κουβέντα που οι περισσότεροι άντρες αποφεύγουν με την κλασική επιστημονική μέθοδο του «έλα μωρέ, θα περάσει». Μόνο που μερικές φορές δεν περνάει τόσο εύκολα. Και τότε αρχίζουν οι μαύρες σκέψεις, η πίεση, η σιωπή και εκείνο το περίεργο βάρος που δεν ξέρεις από πού ήρθε αλλά κάθεται κανονικά στο στήθος σου. Η συζήτηση πάει κατευθείαν στην ουσία του θέματος. Τι γίνεται όταν ένας άντρας δεν είναι καλά αλλά συνεχίζει να λέει ότι είναι μια χαρά; Τι γίνεται όταν δεν έχεις όρεξη ούτε για πράγματα που αγαπάς; Πότε είναι απλώς μια δύσκολη φάση και πότε είναι σημάδι ότι πρέπει να το κοιτάξεις πιο σοβαρά; Ο Γιώργος και ο Δημήτρης μιλάνε ανοιχτά για τις δικές τους μαυρίλες, για την πίεση που συσσωρεύεται, για εκείνη τη γυάλα που κάποια στιγμή αρχίζει να ραγίζει και για το πόσο εύκολο είναι να το κρύβεις από όλους…

Στο 101 επεισόδιο του Fathers Tales podcast κάνουμε ένα κανονικό ταξίδι στον χρόνο και προσπαθούμε να απαντήσουμε στο πιο επικίνδυνο ερώτημα για κάθε 45άρη. Ήταν όντως τα 80s η καλύτερη δεκαετία ή απλά θυμόμαστε μόνο τα καλά και έχουμε διαγράψει τα υπόλοιπα από τον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μας; Ξεκινάμε από Atari 2600, Amiga 500 και Game Boy χωρίς χρώμα και φτάνουμε μέχρι BBS, modem που έκανε ήχους σαν να καλούσες εξωγήινους και πρώτα LAN parties με Doom. Θυμόμαστε κασέτες που τις γράφαμε από το ραδιόφωνο με το δάχτυλο έτοιμο στο rec, βιντεοκλάμπ με ταινίες που έπρεπε να γυρίσεις πίσω και τηλεοράσεις που τις χτυπούσες από πάνω για να στρώσει η εικόνα. Αν έχεις ζήσει έστω ένα από αυτά, ετοιμάσου για γερό flashback. Μιλάμε για αλάνες χωρίς κινητά, για μπάλα με τενεκεδάκια, για κρυφτό μέχρι να νυχτώσει και για γονείς που δεν ήξεραν πού είσαι αλλά somehow δεν πανικοβάλλονταν κάθε πέντε λεπτά. Ήμασταν πιο ελεύθεροι ή απλά δεν υπήρχε τρόπος να μας βρουν; Και τελικά ήταν πιο αθώες εποχές ή απλά δεν υπήρχε WiFi…

100 επεισόδια μετά και ακόμα αναρωτιόμαστε πώς φτάσαμε εδώ. Αν μας έβλεπες στο πρώτο επεισόδιο, πιθανότατα θα σκεφτόσουν ότι αυτό το podcast θα κρατήσει τρεις εβδομάδες το πολύ. Κι όμως. Τρία και κάτι χρόνια μετά, έχουμε γελάσει, έχουμε εκτεθεί, έχουμε πει πράγματα που μετανιώσαμε και έχουμε πει και πράγματα που μας έκανε τον κόσμο να μας ψάχνει μέχρι και στα σουβλατζίδικα της γειτονιάς. Σε αυτό το επεισόδιο λέμε όλη τη σκληρή αλήθεια. Τι κάναμε λάθος. Τι θα αλλάζαμε αν ξεκινούσαμε σήμερα. Ποιο επεισόδιο πήγε απρόσμενα καλά και ποιο πάτωσε τόσο ήσυχα που μόνο εμείς το καταλάβαμε. Μιλάμε για τον αλγόριθμο που μας αγνόησε για μήνες και για εκείνη τη μία μέρα που ξυπνήσαμε και κάτι είχε αλλάξει. Θα ακούσεις για τα πειράματα με thumbnails, για τα views που ήταν λιγότερα από τα μέλη της οικογένειας, για τις διαφημίσεις που κόψαμε, για τα επεισόδια που γράφαμε και δεν ξέραμε αν θα τα ανεβάσουμε ποτέ. Θα μάθεις πόσο χρόνο παίρνει πραγματικά ένα επεισόδιο που ακούς σε 45 λεπτά και γιατί η λέξη consistency είναι πιο…

Στο 99ο επεισόδιο καθόμαστε στον καναπέ, χωρίς ψυχολόγο, και αναρωτιόμαστε πόσα από αυτά που κάνουμε σήμερα με τα λεφτά μας είναι πραγματικά δικά μας και πόσα είναι κληρονομιά. Όχι σε οικόπεδα και διαμερίσματα. Σε νοοτροπία. Μιλάμε για γονείς που στερήθηκαν, για γονείς που ήταν σπάταλοι, για γονείς που δεν μας μίλησαν ποτέ για χρήματα γιατί απλά δεν ήξεραν πώς. Για μπαμπάδες που δούλευαν εννιά μήνες και μετά έκαναν γιορτή τρεις. Για μαμάδες που κρατούσαν budget σε χαρτάκια. Και για εμάς που μεγαλώσαμε κάπου ανάμεσα σε fasting και feasting και τώρα προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί πατάμε αγορά χωρίς δεύτερη σκέψη. Συζητάμε τον οικονομικό αναλφαβητισμό, το lifestyle inflation και το κλασικό κόψε τον καφέ που υποτίθεται θα μας κάνει πλούσιους. Αναρωτιόμαστε αν όντως φταίνε οι καφέδες ή αν απλώς μας αρέσει να ψάχνουμε εύκολες εξηγήσεις. Και φυσικά πάμε και στο πιο άβολο σημείο. Μήπως κάνουμε στα δικά μας παιδιά τα ίδια λάθη που κατηγορούμε στους γονείς μας. Μιλάμε για όρια, για χαρτζιλίκια, για Roblox κάρτες και…

Η πιστωτική κάρτα είναι από αυτά τα πράγματα που μπαίνουν στη ζωή σου ήσυχα. Ένα τηλεφώνημα από την τράπεζα, μια “δωρεάν συνδρομή τον πρώτο χρόνο”, μια φράση τύπου «για παν ενδεχόμενο». Και ξαφνικά πιάνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται αν μόλις έκανες μια έξυπνη κίνηση ή αν άνοιξες την πόρτα σε κάτι που θα σε κυνηγάει για χρόνια. Σε αυτό το επεισόδιο καθόμαστε και το συζητάμε όπως ακριβώς θα το συζητούσαμε σε ένα τραπέζι. Χωρίς ειδικούς όρους, χωρίς οικονομικά εγχειρίδια, με ειλικρίνεια και λίγο αυτοσαρκασμό. Ο Δημήτρης ξεκινά από ένα πολύ απλό αλλά επικίνδυνο ερώτημα. Να πάρουμε πιστωτική κάρτα ή όχι. Τι κερδίζεις πραγματικά και τι μπορεί να χάσεις χωρίς καν να το καταλάβεις. Μιλάμε για συνδρομές, πόντους, μίλια, εκπτώσεις, ταξίδια και όλα αυτά τα ωραία που σου τάζουν οι τράπεζες. Και μετά κάνουμε αυτό που κάνουμε πάντα. Σκάβουμε λίγο πιο βαθιά για να δούμε πού ακριβώς ποντάρουν. Ο Γιώργος μοιράζεται εμπειρίες από Ελλάδα και εξωτερικό. Από πιστωτικές που χρησιμοποιήθηκαν σωστά μέχρι πιστωτικές που έγιναν…

Στο 97ο επεισόδιο ξεκινάμε με μια αθώα υπόσχεση που πολύ γρήγορα αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνη. Ο Δημήτρης υπόσχεται δημόσια ότι θα απαντήσει σε ΟΛΑ τα σχόλια στο YouTube. Όχι γράφοντας. Με φωνή. Ναι. Κάθε σχόλιο. Ένα προς ένα. Και κάπου εκεί αρχίζουμε όλοι να αναρωτιόμαστε αν αυτό ήταν τελικά καλή ιδέα ή αν μιλάμε για το πιο καλοπροαίρετο αυτογκόλ στην ιστορία του podcast. Μιλάμε για τη νέα δυνατότητα του YouTube που επιτρέπει φωνητικές απαντήσεις στα σχόλια και γιατί αυτό δεν είναι απλώς ένα gimmick. Είναι ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος επαφής με το κοινό. Πιο άμεσος. Πιο ανθρώπινος. Πιο άβολος όταν περνάει μηχανάκι δίπλα σου την ώρα που ηχογραφείς. Και φυσικά πολύ πιο δύσκολος να τον πάρεις πίσω όταν έχεις ήδη πατήσει publish. Από εκεί η κουβέντα ξεφεύγει όπως πάντα. Μπαίνουμε βαθιά στο θέμα της τεχνητής νοημοσύνης. Τι σημαίνει AI για το YouTube. Για τους creators. Για τα podcasts. Για το αν σε λίγα χρόνια θα βλέπουμε βίντεο που δεν τα έφτιαξε κανένας άνθρωπος. Αν το ίδιο το YouTube μπορεί μια μέρα να…

Στo 96o επεισόδιο ο Γιώργος κάνει μια εξομολόγηση που σοκάρει φίλους, οικογένεια και αλγόριθμους. Πέρασε ολόκληρο Δεκέμβρη χωρίς να δει ούτε ένα βίντεο στο YouTube. Ούτε short. Ούτε «ας το βάλω να παίζει από πίσω». Όχι γιατί έγινε ξαφνικά καλύτερος άνθρωπος, αλλά γιατί έπαθε το κλασικό. Αντί να χαζεύει, άρχισε να φτιάχνει πράγματα. Και κάπως έτσι ξεκινάει μια ιστορία που δεν ήταν στο πλάνο, δεν είχε roadmap και σίγουρα δεν είχε business plan. Η κουβέντα γρήγορα φεύγει από το σοκ και μπαίνει στο ζουμί. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρεις ελληνικά podcasts; Γιατί αν είσαι δημιουργός βγάζεις επεισόδια για χρόνια και σε βρίσκουν μόνο οι φίλοι σου και η μάνα σου; Και γιατί αν ζεις στο εξωτερικό, οι πλατφόρμες είναι σίγουρες ότι θέλεις να ακούς μόνο ολλανδικά, ακόμα κι αν δεν ξέρεις πώς να τα προφέρεις; Από αυτή την ανάγκη γεννιέται κάτι που έλειπε, χωρίς hype, χωρίς pitch deck και χωρίς να ρωτήσει κανέναν αν «έχει νόημα». Ο Δημήτρης, πιστός στον ρόλο του, δεν αφήνει τίποτα να πέσει κάτω. Ρωτάει για SEO, για…

Αν σκέφτεσαι το εξωτερικό, την Ολλανδία ή γενικά μια ζωή μακριά από την Ελλάδα, αυτό το επεισόδιο είναι επικίνδυνα ειλικρινές. Όχι επειδή θέλουμε να σε αποθαρρύνουμε, αλλά επειδή υπάρχουν πράγματα που δεν τα καταλαβαίνεις αν δεν τα ζήσεις. Και όχι, δεν μιλάμε για μισθούς, επιτυχίες στο LinkedIn και φωτογραφίες με ποδήλατα δίπλα σε κανάλια. Σε αυτό το επεισόδιο ο Γιώργος και ο Δημήτρης πιάνουν έναν παράγοντα που πολλοί υποτιμούν. Τον καιρό. Όχι απλώς αν βρέχει ή αν κάνει κρύο, αλλά τι κάνει αυτό στον άνθρωπο όταν κρατάει μήνες. Συννεφιά, αέρας, βροχή, λίγο ήλιος, πολύ χειμώνας και μια καθημερινότητα που δεν σταματά επειδή έξω έχει χαμό. Γιατί στο εξωτερικό δεν ακυρώνεται η ζωή επειδή βρέχει. Απλώς βρέχεσαι. Μιλάμε για σχολεία που δεν κλείνουν, για δουλειές που συνεχίζουν κανονικά, για ποδήλατα με κόντρα αέρα και για το πώς μαθαίνεις να ζεις με μπουφάν, αδιάβροχο και βιταμίνη D. Ναι, βιταμίνη D. Γιατί κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν σου λείπει απλώς ο ήλιος. Σου λείπει και η διάθεση, η ενέργεια και μερικές…

Στο 94ο επεισόδιο δεν μιλάμε θεωρητικά, δεν κάνουμε τουρισμό και δεν πουλάμε όνειρα. Ο Δημήτρης παίρνει τη ζωή του στην Ελλάδα και την απλώνει στο τραπέζι. Πρωινό ξύπνημα, περπάτημα, φούρνος, σχολείο, δουλειά, παιδιά, γυμναστήριο, βόλτες, θάλασσα, κούραση και μικρές καθημερινές χαρές. Και ζητάει από τον Γιώργο ένα πράγμα. Να του πει αν όλα αυτά μπορούν να μεταφερθούν αυτούσια στην Ολλανδία ή αν πήγαινε ποτέ θα έπρεπε να αλλάξει και τη ρουτίνα του. Ο Γιώργος δεν προσπαθεί να πείσει κανέναν. Τουλάχιστον έτσι λέει. Περιγράφει όμως πώς είναι πραγματικά η ζωή μετά από σχεδόν δέκα χρόνια εκεί. Χειμώνας με υγρασία και κρύο, καλοκαίρια με φως μέχρι αργά το βράδυ, ποδήλατα παντού, παιδιά που πάνε μόνα τους σχολείο, πάρκα αντί για παραλίες και μια καθημερινότητα που δουλεύει με λιγότερο δράμα. Όχι τέλεια. Απλώς διαφορετικά. Η κουβέντα πάει παντού. Από το φαγητό και το γιατί τα τυροπιτάκια δεν αντικαθίσταται, μέχρι το αν μπορείς να κάνεις μπάρμπεκιου στον κήπο, να δεις ταινίες στο Netflix χωρίς να κολλάει και να…

Αν ο στόχος σου είναι απλώς να φτάσεις τα 100, αυτό το επεισόδιο δεν σου κάνει. Αν όμως θες να φτάσεις εκεί χωρίς να γκρινιάζεις, χωρίς να είσαι μόνιμα θυμωμένος και χωρίς να λες σε όλους ότι «παλιά ήταν καλύτερα», τότε κάτσε αναπαυτικά. Στο 93ο επεισόδιο του Fathers Tales μιλάμε για τα 7 μυστικά της ευτυχίας και της μακροζωίας. Όχι αυτά που γράφουν τα περιοδικά δίπλα σε μια σαλάτα με κινόα, αλλά αυτά που πονάνε λίγο όταν τα ακούς. Η συζήτηση ξεκινάει από μια ενοχλητική ιδέα. Τι γίνεται αν η διάθεσή μας, η αισιοδοξία ή η μαυρίλα μας δεν είναι μόνο θέμα επιλογής αλλά και θέμα γονιδίων; Αν γεννήθηκες απαισιόδοξος, τελείωσε το παιχνίδι; Ή μήπως υπάρχουν τρόποι να χακάρεις τον ίδιο σου τον εαυτό και να μη ζήσεις τη ζωή σου σαν να σου χρωστάει κάτι το σύμπαν; Κάπου εδώ αρχίζουμε να αμφισβητούμε πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα. Περνάμε από τα κλασικά. Μην πίνεις, μην καπνίζεις, φάε φυσιολογικά και περπάτα. Ναι, τα ξέρεις. Ναι, τα έχουμε ξανακούσει. Και όχι, δεν φτάνουν. Γιατί μπορεί να κάνεις όλα σωστά και πάλι…

Τα Χριστούγεννα είναι υποτίθεται η πιο χαρούμενη εποχή του χρόνου. Σπίτια στολισμένα, φωτάκια παντού, τραπέζια που δεν χωράνε άλλο φαγητό και όλοι να λένε πόσο τέλεια περνάνε. Ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Γιατί αν ξύσεις λίγο την επιφάνεια, κάπου ανάμεσα στα μελομακάρονα και στα «χρόνια πολλά», αρχίζουν να εμφανίζονται οι αλήθειες που συνήθως κάνουμε ότι δεν βλέπουμε. Στο 92ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης κάθονται και μιλάνε για τα Χριστούγεννα όπως πραγματικά τα ζουν. Όχι όπως τα δείχνουν οι διαφημίσεις και οι ταινίες, αλλά όπως είναι στην πράξη. Με οικογένεια, παιδιά, δώρα, φλουριά, πυροτεχνήματα, αναμνήσεις από το παρελθόν και εκείνη τη γνώριμη κούραση που έρχεται μαζί με τη γιορτινή «χαρά». Θυμούνται τα Χριστούγεννα όταν ήταν παιδιά, τότε που όλα έμοιαζαν πιο απλά και ο Άγιος Βασίλης ήταν ακόμα κανονικό πρόσωπο και όχι project logistics. Μιλάνε για το πότε και πώς χάθηκε η μαγεία, για τα δώρα που περιμέναμε με ανυπομονησία και για το σοκ όταν συνειδητοποιείς ότι τώρα είσαι εσύ…

Στο 91ο επεισόδιο του Fathers Tales, ο Γιώργος και ο Δημήτρης ανοίγουν ένα θέμα που όλοι ζούμε αλλά λίγοι κάθονται να το σκεφτούν σοβαρά. Τα λεφτά που φεύγουν χωρίς να το καταλάβεις. Προμήθειες, μικροχρεώσεις, αυτόματες κρατήσεις και όλες εκείνες οι “λεπτομέρειες” που στο τέλος του μήνα έχουν κάνει τη ζημιά τους. Αν έχεις αναρωτηθεί ποτέ πού πήγαν τα χρήματα ενώ δεν αγόρασες τίποτα σοβαρό, είσαι στο σωστό επεισόδιο. Η κουβέντα ξεκινά από τα ηλεκτρονικά πορτοφόλια και τις εφαρμογές που σου υπόσχονται αποταμίευση χωρίς κόπο. Βάζουν στην άκρη 100 ευρώ μόνα τους, στρογγυλοποιούν τις αγορές σου και σου λένε ότι σε βοηθούν να γίνεις πιο πειθαρχημένος. Είναι όντως βοήθεια ή απλώς ένας έξυπνος τρόπος να κρατάνε τα λεφτά σου λίγο πιο μακριά από τα μάτια σου. Οι απαντήσεις δεν είναι τόσο απλές όσο φαίνονται. Στη συνέχεια η συζήτηση πηγαίνει στις τράπεζες. Ελληνικές, ευρωπαϊκές, παλιές και καινούριες. Προμήθειες σε εμβάσματα, πάγιες εντολές που χρεώνονται χωρίς να το θυμάσαι, μηνιαία κόστη που εμφανίζονται σιωπηλά. Όλα…

Στο 90ο επεισόδιο του Fathers Tales podcast, ο Γιώργος και ο Δημήτρης ανοίγουν ένα τεράστιο θέμα, πώς είναι τελικά η ζωή στο εξωτερικό όταν είσαι γονιός και μάλιστα χωρίς το πατροπαράδοτο ελληνικό σύστημα της γιαγιάς που σώζει καταστάσεις. Η κουβέντα ξεκινά με το αιώνιο ερώτημα του αν οι Έλληνες θεωρούνται τεμπέληδες και πολύ γρήγορα ξεφεύγει σε μια σύγκριση Ελλάδας, Ολλανδίας και Αγγλίας που θα σε κάνει να αναθεωρήσεις όσα νόμιζες ότι ξέρεις. Καθώς η κουβέντα προχωρά ανακαλύπτουμε ότι στην Αγγλία και στην Ολλανδία τα σχολεία αποφάσισαν να κλείνουν πιο συχνά και από τις επισκέψεις στον οδοντίατρο. Έξι εβδομάδες μάθημα μία ή δύο εβδομάδες διακοπές. Αυτό συνεχίζεται σαν να είναι τηλεοπτική σεζόν με επεισόδια και mid season breaks. Για έναν Έλληνα γονιό που έχει μάθει στο σκηνικό τριών μηνών καλοκαιρινών διακοπών η πληροφορία αυτή είναι σοκ. Και φυσικά τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο Γιώργος εξηγεί ότι κάθε περιοχή της Ολλανδίας έχει δικό της πρόγραμμα για να μην πάνε διακοπές όλοι στις ίδιες ημερομηνίες. Το…

Στο 89ο επεισόδιο του Fathers Tales podcast ο Γιώργος και ο Δημήτρης ανοίγουν έναν φάκελο που πολλοί σκέφτονται αλλά λίγοι τολμούν να συζητήσουν. Μπορείς πραγματικά να ξεκινήσεις επιχείρηση μόνος σου. Μπορείς όμως να το κάνεις χωρίς υπαλλήλους. Και το πιο τρελό από όλα. Μπορείς να το κάνεις χωρίς χρήματα; Η τεχνητή νοημοσύνη έχει μπει για τα καλά στο παιχνίδι και οι δύο οικοδεσπότες αποφασίζουν να πάνε το θέμα στα άκρα για να καταλάβουν μέχρι πού φτάνει αυτή η νέα πραγματικότητα. Η συζήτηση ξεκινά με μια απλή ιδέα για μικρές επιχειρήσεις και εργαλεία που επιτρέπουν σε έναν άνθρωπο να κάνει τη δουλειά δέκα. Μέχρι που ο Γιώργος αρχίζει να μιλά για agents που δεν κοιμούνται ποτέ, robots που φέρνουν σουβλάκια σε τραπεζάκια και λογιστές που ίσως να μην χρειάζονται στο μέλλον. Ο Δημήτρης προσπαθεί να κρατήσει μια ισορροπία αλλά σύντομα παραδέχεται ότι και ο ίδιος έχει χαθεί κάπου ανάμεσα σε MCP servers, workflows και ρομπότ που σερβίρουν ποτά. Καθώς προχωρά το επεισόδιο, οι δύο τους εξερευνούν το πώς μπορεί…

Το 88ο επεισόδιο του Fathers Tales podcast ξεκινάει με μια απλή σκέψη. Πόσο σίγουροι είμαστε πλέον ότι αυτό που βλέπουμε είναι αληθινό. Μια μπλούζα, λίγα μαλλιά παραπάνω, ένα γατάκι που χορεύει σαν επαγγελματίας. Όλα μπορούν να είναι AI. Ο Γιώργος και ο Δημήτρης διαπιστώνουν ότι τα όρια του τι ειναι αληθινό και τι όχι έχουν αρχίσει να είναι εντελώς θολά. Ειδικά όταν το Google Gemini και τα υπόλοιπα εργαλεία βγάζουν φωτογραφίες που σε κάνουν να αμφισβητείς την ίδια σου την όραση. Η κουβέντα συνεχίζεται με καθημερινές ιστορίες εξαπάτησης που μοιάζουν απίθανες αλλά τελικά είναι υπερβολικά πιθανές. Από φάλαινες πάνω σε πλοία μέχρι deepfakes που μιλάνε πιο πειστικά από τον πραγματικό πρωταγωνιστή, το επεισόδιο δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να ξεγελαστεί κάποιος. Και φυσικά εμφανίζεται και ο μπαμπάς, αυτός ο άνθρωπος που αποτελεί ανεξάντλητη πηγή υλικού, ο οποίος βλέπει ένα βίντεο στο Instagram και θεωρεί δεδομένο ότι είναι αυθεντικό, ακόμα κι όταν είναι ξεκάθαρο ότι το αυτοκίνητο περνάει πάνω από εκατό σαμαράκια σαν…

Στο 87o επεισόδιο του Fathers Tales ξεκινάμε με μια αθώα ερώτηση. Είναι τελικά η Black Friday μια υπέροχη γιορτή προσφορών ή μια τεράστια παγίδα που μας αδειάζει το πορτοφόλι. Η απάντηση φυσικά αποδεικνύεται πιο μπερδεμένη από κουπόνι που γράφει μικρά γράμματα και δεν ξέρεις σε τι ακριβώς κάνει έκπτωση. Και κάπως έτσι κάνουμε deep dive σε έναν κόσμο όπου οι προσφορές είναι αληθινές, ψεύτικες, μισοαληθινές και μερικές απλά σε δουλεύουν στα ίσια. Καθώς η συζήτηση προχωράει, ξεσκεπάζουμε τον τρόπο που τα καταστήματα παίζουν με τις τιμές. Πότε ανεβάζουν την τιμή πριν τη ρίξουν. Πότε την αφήνουν ίδια αλλά σου γράφουν ότι δήθεν κερδίζεις. Πότε οι πλατφόρμες μάς σώζουν και πότε μας οδηγούν σε μπελάδες. Όλα αυτά με την απαραίτητη δόση αυτοσαρκασμού, επειδή ξέρουμε πολύ καλά ότι και εμείς έχουμε πατήσει την μπανανόφλουδα του υπερκαταναλωτισμού. Στη συνέχεια μιλάμε για όλες τις φορές που πήραμε κάτι επειδή το είδαμε σε προσφορά και τελικά κατέληξε στην ντουλάπα, στο πατάρι ή στην αιωνιότητα της λήθης. Από κουπόνια που…

Αν νομίζετε ότι οι πλούσιοι πληρώνουν περισσότερους φόρους επειδή βγάζουν περισσότερα, μάλλον θα σας απογοητεύσουμε. Ή θα σας διαφωτίσουμε, ανάλογα αν βλέπετε το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Σε αυτό το επεισόδιο, αποφασίσαμε να ξεσκεπάσουμε τα πιο παράξενα, αλλά απολύτως νόμιμα, κόλπα των πλουσίων για να μην πληρώνουν φόρους (ή τουλάχιστον να πληρώνουν όσο λιγότερους μπορούν). Από τον Zuckerberg και τον Musk μέχρι τον “γνωστό” μας που έψαχνε πώς να δηλώσει τα κέρδη από κρυπτονομίσματα πριν καν τα αγοράσει. Μπαίνουμε βαθιά στον μαγικό κόσμο του «ζω πλούσια χωρίς να πληρώνω φόρους». Αν έχετε ακούσει ποτέ ότι πολλοί πλούσιοι παίρνουν μόνο 1 ευρώ το χρόνο μισθό και αναρωτηθήκατε πώς στο καλό πληρώνουν το ρεύμα τους, ήρθε η ώρα να το μάθετε. Ο Δημήτρης εξηγεί στο Γιώργο πώς τα δάνεια, οι μετοχές και τα χαρτοφυλάκια μετατρέπονται σε “γεμάτα ψυγεία” χωρίς ποτέ να περάσουν από την εφορία. Δεν είναι μαγεία, είναι απλώς καλή γνώση λογιστικής, με λίγη βοήθεια από κάτι λογιστές που χρεώνουν με το δευτερόλεπτο. Φυσικά,…

Πόσες φορές έχεις πει τη φράση «Αν είχα ξεκινήσει τότε εκείνη την επιχειρηματική ιδέα, τώρα θα ήμουν πλούσιος»; Ε, λοιπόν, αυτό το επεισόδιο είναι για σένα. Ο Γιώργος και ο Δημήτρης αποφασίζουν να ανοίξουν τα κιτάπια των επιχειρηματικών τους φαντασιώσεων και να μοιραστούν όλες τις ιδέες που θα τους είχαν κάνει εκατομμυριούχους… αν απλώς είχαν σηκωθεί από τον καναπέ. Από startups μέχρι καφετέριες και από SaaS μέχρι OnlyFans, τίποτα δεν μένει εκτός συζήτησης. Στην αρχή, προσπαθούν να απαντήσουν σε μια απλή ερώτηση: αν ξεκινούσες σήμερα μια επιχείρηση, τι θα έκανες; Η απάντηση, φυσικά, δεν είναι καθόλου απλή. Ο Γιώργος αναλύει γιατί χρειάζεται τέσσερα χρόνια για να το οργανώσει τέλεια πριν ξεκινήσει κάτι, ενώ ο Δημήτρης δηλώνει ότι θα ξεκινούσε επιχείρηση και… χθες. Κάπου εκεί ξεκινάει μια ειλικρινής και γεμάτη αυτοσαρκασμό κουβέντα για τα υπέρ, τα κατά και τα ψυχολογικά τραύματα του να είσαι επιχειρηματίας. Ακολουθεί ένα πανηγύρι ιδεών που θα έκανε τον Elon Musk να ιδρώσει. Software as a Service; Ναι, αλλά…