Ημερολόγια Κυριακής

Ο πρώην διεθνής διαιτητής Γιώργος Δούρος, από τους πιο γνωστούς στον χώρο της ελληνικής διαιτησίας, μιλά για την 30χρονη καριέρα του, τις δύσκολες εποχές της διαιτησίας, το περίφημο ντέρμπι Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού το 2004 εξαιτίας του οποίου στοχοποιήθηκε, καθώς και για τις απειλές που δέχθηκε. Παρά τα περίπου τριάντα χρόνια καριέρας στη διαιτησία ποδοσφαίρου, ο καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», Γιώργος Δούρος, στοχοποιήθηκε και έγινε πρόσωπο της επικαιρότητας το 2004 για μία και μόνο απόφαση σε ντέρμπι Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού. Η ερώτηση «γιατί δεν βγαίνει στο τηλέφωνο ο κύριος Δούρος» στην εκπομπή της Έλλης Στάη από τον Νίκο Αλέφαντο τον έκανε μέρος της ιστορίας του ποδοσφαίρου για τους λάθος λόγους. Μια αποβολή που έγινε –του Βραζιλιάνου Ζιοβάνι– και μία που δεν έγινε –του αντιπάλου του Σωτήρη Κυργιάκου– σε καθοριστικό για τον τίτλο ντέρμπι των «αιωνίων αντιπάλων» προκάλεσε αναστάτωση στη ζωή του. Λίγους μήνες αργότερα βρήκε κάτω από το αυτοκίνητό του μια ανενεργή…

Ο Βασίλης Μπισμπίκης μιλά στη LiFO για τη μεγάλη του αγάπη, τον Παναθηναϊκό, για τον οποίο, όπως αποκαλύπτει, έχει παίξει ακόμη και ξύλο. Θυμάται τα χρόνια που έπαιζε ποδόσφαιρο και μιλά για το σημείο όπου συναντιούνται δύο κόσμοι: των καλλιτεχνών και των αθλητών. Mεταξύ των γυρισμάτων για το σίριαλ του MEGA «Δύο μαύρα πουκάμισα» και των προβών για τη δεύτερη σεζόν της παράστασης «Σωσμένος» με τη Λένα Κιτσοπούλου στον Τεχνοχώρο «Cartel», ο Βασίλης Μπισμπίκης συνομιλεί με τον Γιώργο Λυκουρόπουλο στα «Ημερολόγια Κυριακής» για τον αγαπημένο του Παναθηναϊκό. Εμφανίστηκε στο γραφείο με μαύρα ρούχα –«τα φοράω δεκαπέντε χρόνια, μόνο μαύρα»– και «έπαιξε» με τον τίτλο του σίριαλ στο οποίο πρωταγωνιστεί. «Είμαι ένα από τα δύο μαύρα πουκάμισα» είπε, μνημονεύοντας την αγάπη του για την Κρήτη, όπου εκτυλίσσεται η σειρά, με την οποία δηλώνει «ερωτευμένος». Η συζήτηση γρήγορα περιστράφηκε γύρω από την εμπλοκή του με το ποδόσφαιρο –«είχα ταλέντο, έπαιξα στο Λουτράκι, θα μπορούσα να κάνω καριέρα, αλλά δεν υπήρχε μυαλό για…

Ο πρώην ευρωβουλευτής και πρώην αντιπρόεδρος της ΠΑΕΟλυμπιακός μιλάει στη LiFO για την εποχή κατά την οποία τέθηκαν οι βάσεις του σύγχρονου Ολυμπιακού, για τη διαφορά μεταξύ των φιλάθλων και των οργανωμένων συνδέσμων αλλά και για την τωρινή του ενασχόλησή του με τα κοινά. Ο καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», Πέτρος Κόκκαλης, δεν έχει πια άμεση σχέση με το ποδόσφαιρο, αλλά επί εποχής Σωκράτη Κόκκαλη υπήρξε ενεργό μέλος της διοίκησης της ΠΑΕ για δεκατρία χρόνια. Ακόμη και τώρα, που δραστηριοποιείται στα κοινά, λειτουργεί βάσει των αρχών που έμαθε από τη θητεία του στην κοινωνία του αθλητισμού, η οποία δίνει έμφαση στη συλλογικότητα, όπως λέει. Επίσης, διατυπώνει ρηξικέλευθες απόψεις κυρίως κόντρα στη λογική των οργανωμένων οπαδών, ενώ μας θυμίζει ότι τους βρήκε απέναντί του όταν επιδίωξε να καθιερώσει τον θεσμό των «Μελών του Ολυμπιακού». Υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος του Συνεταιρισμού της Super League το 2006, όταν πρωτοστάτησε στις κινήσεις δημιουργίας ενός οργάνου διοίκησης του…

Ο επιχειρηματίας μιλάει στη LiFO για το πρωτοποριακό εγχείρημα της σωτηρίας της ΑΕΚ το 2004, αποκαλύπτοντας ανέκδοτες ιστορίες από εκείνη την εποχή, για το σθένος του Ντέμη Νικολαΐδη και για το πώς βίωσε ο ίδιος την τραυματική εμπειρία της «παράγκας». Το καλοκαίρι του 2004, η Ελλάδα ευημερούσε και πανηγύριζε σε αθλητικό επίπεδο. Στο γενικότερο πανηγυρικό κλίμα χάρη στην κατάκτηση του Euro, της διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων και της ευφορίας για τη γενιά του ποδοσφαίρου που μεσουρανούσε υπήρχε μόνο μια σκιά. Ένας σύλλογος, η ΑΕΚ, κινδύνευε να διαλυθεί. Με χρέη 108 εκατομμυρίων ευρώ από τις διοικήσεις Ψωμιάδη και ENIC, μπήκε στο άρθρο 44 για την εξυγίανσή της. Και τότε, συνέβη το αναπάντεχο. Ένα πρωτοποριακό εγχείρημα, που όμοιό του δεν είχε ξαναϋπάρξει στην Ελλάδα, έδωσε όραμα στους οπαδούς της. Ομάδα επιχειρηματιών μεγάλου οικονομικού διαμετρήματος ενώθηκε, και με πρόεδρο έναν σταρ της ομάδας που είχε σταματήσει το ποδόσφαιρο, τον Ντέμη Νικολαΐδη, ανέλαβε τη διοίκησή της. Νίκος Νοτιάς, Πέτρος Παππάς, Πόλυς…

Μπήκε στα γραφεία της LiFO και οι νεαροί συντάκτες έβγαζαν σέλφι μαζί του σαν να ήταν ενεργός ποδοσφαιριστής της γενιάς τους. Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια – του Νίκου Αναστόπουλου, που στα ’80s και ’90s μεσουράνησε με τον Πανιώνιο, τον Ολυμπιακό και την Εθνική Ελλάδος. Κρατάει χρόνια και η απήχησή του εκτός γηπέδων, κάτι σαν διαχρονικό icon της καλής ζωής, του ιταλικού ντυσίματος, της νεανικότητας που εκπέμπει στα στέκια και στις παρέες‧ μια μορφή αντισυμβατικότητας, ίσως λαϊκή –και γιατί όχι;–, χαριτωμένη, μέσα στον συχνά κομφορμιστικό χώρο των σπορ. Ο καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», Νίκος Αναστόπουλος, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δάφνη και σύντομα έγινε «κάτοικος» Νέας Σμύρνης παίζοντας στον Πανιώνιο, μέχρι να μετακομίσει ποδοσφαιρικά στη μεγάλη ομάδα του Ολυμπιακού επί εποχής Νταϊφά, με πρωταθλήματα, ατομικές διακρίσεις και παράλληλα μια εξωστρέφεια που τον οδήγησε, πρώτο από τον δικό του χώρο, να κάνει και διαφήμιση προϊόντων – γνωστό σαμπουάν σε μια cult διαφήμιση της…

Ο Ηλίας Αναστασιάδης μιλά ανοιχτά για τη μάχη του με τον ηλεκτρονικό τζόγο, την απεξάρτηση και το βιβλίο «Δευτέρα», που έγινε μήνυμα ελπίδας. Ο δημοσιογράφος Ηλίας Αναστασιάδης στο βιβλίο του «Δευτέρα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Key Books μίλησε δημόσια για τη δύσκολη μάχη του με τον ηλεκτρονικό στοιχηματικό τζόγο και την επίπονη διαδικασία απεξάρτησής του. Ο καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής» περιέγραψε μια προσωπική διαδρομή που αποτέλεσε τη βάση για το βιβλίο του. Η «Δευτέρα» ήταν η ημέρα των συνεδριών στο ΚΕΘΕΑ, στις οποίες συμμετείχε μαζί με ανθρώπους που αντιμετώπιζαν την ίδια εξάρτηση. Ο ίδιος έχει μιλήσει για τη στιγμή που, μετά από παρατεταμένη σιωπή στις συνεδρίες, παραδέχθηκε πως συνέχιζε να παίζει, παρά τη συμμετοχή του στην ομάδα. Η ειλικρινής του εξομολόγηση προκάλεσε συγκίνηση και αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα στην πορεία του. Μεγαλωμένος δίπλα στο γήπεδο της Ηλιούπολης και με αγάπη για την ΑΕΚ, ο Αναστασιάδης βρέθηκε την εποχή του διαδικτύου αντιμέτωπος με μια…

Ο Θάνος Σαρρής μιλά στη LiFO για τη δημοσιογραφία, τη συγγραφή και την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το ποδόσφαιρο. Ο Θάνος Σαρρής ονειρευόταν από μικρός να γίνει δημοσιογράφος – ένα παιδί από την Πάρο που ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει δημοσιογραφία σε πανεπιστημιακό επίπεδο και ανακάλυψε γρήγορα πως οι δρόμοι της έκφρασης είναι πολλοί. Η δημοσιογραφία αποτέλεσε την αφετηρία μιας πορείας γεμάτης αναζητήσεις, δημιουργία και διαρκή εξέλιξη. Στην πορεία ανέδειξε το ταλέντο του στη συγγραφή, με επίκεντρο κυρίως το αθλητικό περιεχόμενο. Έχει εκδώσει τα βιβλία «Η μπάλα στην κερκίδα» (εκδόσεις Οξύ) και «30 θεοί του ελληνικού ποδοσφαίρου» (εκδόσεις Brainfood), ενώ έχει γράψει βιβλίο για το συγκρότημα «Διάφανα Κρίνα» και ένα παιδικό. Είναι ένας άνθρωπος με πολλές ιδέες και δημιουργικές ανησυχίες, που συνεχίζει να αναζητά νέες μορφές έκφρασης. Λίγο πριν από τα 40 του, έκανε ένα σημαντικό επαγγελματικό άλμα, αφήνοντας την καριέρα στον χώρο των media για να ενταχθεί στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο…

Από τη λεωφόρο Αλεξάνδρας στη Νέα Φιλαδέλφεια, ο Γεράσιμος Γασπαρινάτος εξηγεί πώς έγινε οπαδός της ΑΕΚ και δημιούργησε το μουσείο της αγαπημένης τουομάδας. Ο δικηγόρος Γεράσιμος Γασπαρινάτος αντιλήφθηκε νωρίς ότι η επαγγελματική του ενασχόληση με τη σύνταξη αγωγών και τις δικαστικές αίθουσες δεν ήταν αρκετή για να καλύψει το πάθος του. Παράλληλα με τη δικηγορία, αφιερώθηκε στη μελέτη αθλητικών αρχείων, την ιστορική έρευνα για τη μεγάλη του αγάπη, την ΑΕΚ, και τη συγγραφή. Μαζί με τον δημοσιογράφο Ανδρέα Δημάτο επιμελήθηκε το συλλεκτικόλεύκωμα «100 Χρόνια Α.Ε.Κ.», όμως το σημαντικότερο έργο του υπήρξε η δημιουργία και η διεύθυνση του Μουσείου της ΑΕΚ στην OPAP Arena στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αν και μεγάλωσε κοντά στο γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας και ο πατέρας του τον πήγαινε μικρό να παρακολουθεί τον Παναθηναϊκό, ο Κεφαλονίτης Γασπαρινάτος ακολούθησε διαφορετικό δρόμο. «Μα τι είναι αυτά παιδί μου; Εμείς είμαστε Κεφαλονίτες, δεν είμαστε πρόσφυγες. Από πού κι ως πού εσύ ΑΕΚ;» θυμάται να τουλέει ο πατέρας του.…

Από τον Νικοπολίδη και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο μέχρι τονΜαραντόνα, ο Θανάσης Ασπρούλιας εξηγεί γιατί οι μεγάλες αθλητικές ιστορίες αξίζουν να γίνουν βιβλία. Μπήκε στο στούντιο της LiFO κρατώντας το εμβληματικό βιβλίο του Τζόναθαν Ουίλσον «Ο άγγελοι με τα βρόμικαπρόσωπα», που ο κορυφαίος Άγγλος δημοσιογράφος έχει γράψει για την Αργεντινή και το ποδόσφαιρο. «Έχουμε τη χαρά να συνεργαζόμαστε με δύο σπουδαίουςσυγγραφείς από το εξωτερικό, τον Ουίλσον, που θα σύστηνα ακόμα κι ένα βιβλίο του που δεν έχουμε εκδώσει εμείς, το “Αντιστρέφοντας την πυραμίδα”, και τον Ρόλαντ Λάζενμπι, βιογράφο των Λεμπρόν Τζέιμς, Μάτζικ Τζόνσον και Κόμπε Μπράιαν». Ο Θανάσης Ασπρούλιας, καταξιωμένος αθλητικός συντάκτης στον χώρο του μπάσκετ, γυρνώντας τον χρόνο στο 2012, αναπολεί τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει εκδότης αθλητικών βιβλίων , ξεκινώντας από την αυτοβιογραφία του Αντώνη Νικοπολίδη και ρισκάροντας να μπει σε έναν χώρο παρθένο για την ελληνική αγορά, όπου όπως θυμάται, «κάποια λευκώματα κυκλοφορούσαν και κάποια βιβλία με τις…

Ο συγγραφέας και μεταφραστής λογοτεχνίας Αχιλλέας Κυριακίδης δεν σταμάτησε ποτέ να ακολουθεί την ομάδατου. Μαζί με τα νοερά ταξίδια του στη Νότια Αμερική για χάρη του Μπόρχες και του Σεπούλβεδα οργανώνει τις Κυριακές ώστε να βλέπει ποδόσφαιρο και θυμάται τις περιπέτειές του στα γήπεδα. Ως αιώνιος έφηβος ετών 80, μεταφράζει μανιωδώς ακόμη και τώρα· ούτε λίγο ούτε πολύ τα βιβλία που κυκλοφορούν με τη δική του μεταφραστική επιμέλεια έχουν φτάσει τα 155. Αιγυπτιώτης στην καταγωγή, ήρθε ως μικρός στην Ελλάδα και μαζί με τις κλασικές του γνώσεις κουβαλούσε τη δίψαγια ξένες γλώσσες – έτσι, αυτοδίδακτος στα ισπανικά, αγάπησε τον Μπόρχες, που έγινε ο ήρωάς του και έφτασε νατον γνωρίσει κι από κοντά. Παράλληλα, «έγινε Ολυμπιακός από έναν θείο του», όπως λέει, ταράζεται την ώρα των αγώνων, γυρίζει το κεφάλι αλλού όταν εκτελεί πέναλτι η ομάδα του και αναρωτιέται κάποια στιγμή και ο ίδιος «γιατί είμαι οπαδός, τι κερδίζω, τίποτα. Ίσως μια αίγλη παίρνω, μια χαρά». Όταν δεν πάει στο γήπεδο, παρακολουθεί τους αγώνες από την…

Από τον τον Χέγκελ μέχρι τον Μέσι και τη Θύρα 13, η Τίνα Μανδηλαρά μιλά για το ποδόσφαιρο, τη λογοτεχνία, και την απρόσμενη για τους αναγνώστες της εμπλοκή της με τον αθλητισμό. Η Τίνα Μανδηλαρά είναι καλεσμένη στα «Ημερολόγια Κυριακής». Η δημοσιογράφος και κριτικός βιβλίου αφήνει για λίγο τη λογοτεχνία και τη φιλοσοφία και μιλά μεειλικρίνεια για το ποδόσφαιρο, τον Παναθηναϊκό, την Αργεντινή και τη ζωή όπως τη βιώνει: με πάθος. Δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι στα νεανικά της χρόνια βρέθηκε σε επεισόδια οπαδών, ακόμη και στον ιστορικό «Τάφο του Ινδού». Ταυτόχρονα, εκφράζει τη νοσταλγία της για μια άλλη εποχή των γηπέδων, όταν στις εξέδρες συνυπήρχαν οικογένειες και απλοί φίλαθλοι, σε αντίθεση με σήμερα, που, όπως σημειώνει, στο ελληνικό ποδόσφαιρο κυριαρχούν πλέον οι οργανωμένοι οπαδοί. Η ίδια δεν βλέπει καμία αντίφαση μεταξύ της αγάπης της για τη λογοτεχνία και της έντασης του αθλητισμού. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η φιλοσοφία, η τέχνη και το ποδόσφαιρο συναντιούνται στην εμπειρία της σύγκρουσης, του ορίου και…

Η μοναδική Ελληνίδα sportscaster, η Μαρίζα Γεωργίτση, μιλά στη LiFO για την επαγγελματική της πορεία, τη σχέση με τον πατέρα της Φαίδωνα Γεωργίτση και για τον κόσμο του τένις, τον οποίον γνωρίζει πολύ καλά. Η Μαρίζα Γεωργίτση, καλεσμένη του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», μιλάει για τα παιδικά της χρόνια με τον πατέρα της Φαίδωνα Γεωργίτση που «δεν του άρεσαν τα media», την επιθυμία της να γίνει δημοσιογράφος και το σοκαριστικό ατύχημα στο Παρίσι που έφερε στη ζωή της το τένις. Πλέον, είναι η μοναδική γυναίκα sportscaster που ειδικεύεται στο τένις και ζει από κοντά τα μεγάλα τουρνουά του αθλήματος. Πίσω από την πολυσχιδή προσωπικότητα της Μαρίζας Γεωργίτση, που ισορροπεί ανάμεσα στις καλλιτεχνικές ανησυχίες του ηθοποιού πατέρα της, που την έσπρωξαν σε δραματική σχολή, στην ομορφιά της Γαλλίδας μητέρας της, που υπήρξε μοντέλο της Chanel, και στην εμπλοκή της με το τένις ως αθλήτριας, προπονήτριας και τελικά, δημοσιογράφου, κρύβεται μάλλον μια συστολή, όπως δηλώνει εξάλλου και η ίδια. «Όλοι…

Τώρα που μία ακόμα τοξική σεζόν στο ελληνικό μπάσκετ ολοκληρώθηκε και άλλη μία εντυπωσιακή χρονιά στο NBA έφτασε στο τέλος της, ο δημοσιογράφος Γιώργος Συρίγος μιλά για το άθλημα και για την αυστηρή στάση που κρατά ο ίδιος απέναντι σε οπαδούς και παράγοντες. ​ Σε ηλικία μόλις 7 ετών κλήθηκε να επιμεληθεί τη βιντεοσκόπηση των περιγραφών του πατέρα του Φίλιππου Συρίγου στο Eurobasket του 1983. Μεγαλωμένος σε αθλητικό περιβάλλον, έχοντας πατέρα τον δημοσιογράφο-κολοσσό του αθλητικού ρεπορτάζ και μητέρα κολυμβήτρια, ενώ είχε κι άλλες αγάπες (τη μουσική, τον κινηματογράφο) αλλά και την εφηβική του αβεβαιότητα, στράφηκε στη δημοσιογραφία «γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο, τελικά, που θα έκανα». Η απόπειρα δολοφονίας κατά του Φίλιππου Συρίγου με έξι μαχαιριές το 2004, «που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ», όπως λέει, τα περιστατικά με βανδαλισμούς στο σπίτι τους, καταστροφές και υλικές ζημιές, οι απειλές και εναντίον του ίδιου όσο εντρυφούσε στη δημοσιογραφία, δεν τον έχουν πτοήσει. «Δεν με σοκάρει τίποτα, αλλά άλλαξα όταν…

Καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής» είναι ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, ένας κριτικός κινηματογράφου που αγαπάει βαθιά το ποδόσφαιρο. Οι δυο τους συζητούν για ένα ακόμα Παγκόσμιο Κύπελλο χωρίς τη Squadra Azzurra αλλά και για την αξία των βραβείων Όσκαρ. Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης είναι γνωστός στο κοινό ως κριτικός κινηματογράφου. Στα «Ημερολόγια Κυριακής» του Γιώργου Λυκουρόπουλου αποκαλύπτει όμως μια λιγότερο γνωστή πλευρά του: τη διαχρονική αγάπη του για το ποδόσφαιρο. Από τον τελικό του Μουντιάλ του 1970 μεταξύ Βραζιλίας και Ιταλίας, όταν πρωτοείδε τον Πελέ και μαγεύτηκε από το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό θέαμα, μέχρι τη λατρεία του για τη Ρόμα, τον Φραντσέσκο Τότι, τον Κριστιάν Βιέρι και φυσικά την Εθνική Ιταλίας, ο Τιμογιαννάκης εξηγεί πώς το ποδόσφαιρο έγινε η «δεύτερη μεγάλη αγάπη» της ζωής του. Μιλά για την ιδιαίτερη γοητεία που ασκεί πάνω του το ιταλικό ποδόσφαιρο και ειδικά η αμυντική του φιλοσοφία, την οποία παρομοιάζει με καλοδουλεμένο κινηματογραφικό σενάριο γεμάτο σασπένς,…

Καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής» ο σκηνοθέτης Ηλίας Γιαννακάκης, δημιουργός επιτυχημένων αθλητικών ντοκιμαντέρ, που μιλάει για τη σχέση του με τους αθλητές, για τον Γκάλη, τον Δομάζο, το «Last Dance» του Μάικλ Τζόρνταν και τα ντοκιμαντέρτου Netflix. Έχει γυρίσει πάνω από 400 ντοκιμαντέρ, είναι παιδί της θρυλικής εκπομπής «Παρασκήνιο», για την οποία δηλώνει ότι είναι «η οικογένειά του» και «το διαμάντι του στέμματος της ΕΡΤ», στις 13 Ιουνίου παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ «Στα χρόνια του Λούκου» με θέμα τη δεκαετή θητεία του πρώην διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και τον Σεπτέμβριο θα βγει στις αίθουσες η μεγάλου μήκους ταινίατου, «Μάχη», με πρωταγωνίστρια την Μπέττυ Βακαλίδου. Στα «Ημερολόγια Κυριακής» μιλά για τη σχέση του με τον αθλητισμό, που τον οδήγησε σε εξαντλητική έρευνα για τα πρόσωπα του χώρου, σε αμέτρητες συνεντεύξεις και γυρίσματα με αθλητές, προπονητές, ολόκληρες ομάδες και γενιές συλλόγων, και στη δημιουργία τεσσάρων μεγάλων εκπομπών που έχουν προβληθεί στον…

Ο συντάκτης της LiFO, καλεσμένος στα «Ημερολόγια Κυριακής», αφήνει για λίγο τα κοφτερά του κείμενα για τη ζωή μας στην πόλη και μιλάει για το ποδόσφαιρο, την αγαπημένη του ΑΕΚ, το Μουντιάλ που πλησιάζει, τον Θωμά Μαύροκαι τον Μαραντόνα. Πώς είναι να βλέπεις μπάλα από παιδί δηλώνοντας οπαδός της ΑΕΚ, να θυμάσαι τα χρόνια σου στα γήπεδα, αλλά να πανηγυρίζεις για το πρωτάθλημα γράφοντας για τοσουρεάλ της φετινής φιέστας; Ο Δημήτρης Πολιτάκης, πρώτος καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», απαντάει στο ερώτημα «γιατί είναι κανείς ΑΕΚ» και συζητάει μαζί του για τις αφορμές που έχει ένας δημοσιογράφος να γράψει για ποδόσφαιρο χωρίς να είναι αθλητικός συντάκτης. Μιλάει, επίσης, για το ίδιο το σπορ: τον Ρονάλντο, τον Μαύρο, τον Σαραβάκο, αλλά και για το φετινό, πολιτικά «δύσκολο», Μουντιάλ, ισορροπώντας μεταξύ δύο ιδιοτήτων: του δημοσιογράφου και του οπαδού.